Αθήνα – Μια πόλη που ζει σαν θέατρο

Αικατερίνη Παπαγεωργίου, σκηνοθέτις, καλλιτεχνική διευθύντρια θεάτρου Μπέλος

Ζω και δουλεύω στην Πλάκα— μια γειτονιά που μοιάζει να βρίσκεται ταυτόχρονα μέσα και έξω από τον χρόνο. Τα σοκάκια της είναι γεμάτα φως, φωνές, ιστορίες και μια ανεξήγητη γαλήνη. Καθώς ανεβαίνεις τα σκαλιά προς τα Αναφιώτικα, η πόλη αλλάζει ρυθμό· μοιάζει να ψιθυρίζει, να σου μαθαίνει ξανά την έννοια της ομορφιάς μέσα στην απλότητα.

Η Αθήνα για μένα είναι μια ζωντανή σκηνή — κάθε δρόμος κι ένας ρόλος. Το πρωί, θα τη βρεις να ξυπνά αργά στα καφέ του Κουκακίου και του Μετς· το μεσημέρι να ανασαίνει κάτω από τα δέντρα του Εθνικού Κήπου ή στα τραπεζάκια της Πλάκας, κι όταν πέφτει η νύχτα, να γεμίζει ήχους, φώτα και μουσικές. Στα μικρά μπαρ του Ψυρρή και του Μεταξουργείου, η πόλη χορεύει σε ρυθμούς πολλών διαφορετικών ειδών- από jazz μέχρι ρεμπέτικα, από ηλεκτρονική μέχρι έντεχνη ελληνική μουσική. Η Αθήνα δεν φοβάται τις αντιθέσεις.

Αγαπώ να χάνομαι στα στενά του Θησείου, να φτάνω ως το Μεταξουργείο. Η Αθήνα είναι γεμάτη καλλιτέχνες, παρέες, και στιγμές που σε κάνουν να νιώθεις πως κάτι γεννιέται συνεχώς. Αν έπρεπε να την προτείνω σε κάποιον, θα του έλεγα να την περπατήσει χωρίς χάρτη. Να δει ένα έργο στο Ηρώδειο, να ακούσει ένα συγκρότημα στο Γκάζι, να φάει σε μια ταβέρνα στην Κυψέλη ή στο Παγκράτι. Λίγο από Μεσόγειο, λίγο από Βαλκάνια, λίγο από Ευρώπη – αυτή είναι η Αθήνα. Μια πόλη φτιαγμένη από αντιθέσεις που αντί να συγκρούονται συνυπάρχουν. 

Οι θέσεις που διατυπώνονται στο παρόν άρθρο αποτελούν προσωπικές απόψεις του συγγραφέα και δεν προωθούν θέσεις ή απόψεις του ΥΠΑΑΤ.