Όταν η πρώτη ύλη συναντά το βλέμμα: H καλλιτεχνική φωτογραφία του φαγητού

Η αφετηρία για μένα είναι πάντα η αρχιτεκτονική που έχει σκεφτεί ο σεφ και ο τρόπος με τον οποίο έχει αποφασίσει να παρουσιάσει το πιάτο του. Πίσω από κάθε σύνθεση υπάρχει μια ιδέα, μια πρώτη ύλη και μια ιστορία. Ο ρόλος μου ως φωτογράφος δεν είναι απλώς να καταγράψω το αποτέλεσμα, αλλά να αποτυπώσω όσο πιο λαχταριστά γίνεται όλα εκείνα τα στοιχεία που συνθέτουν ένα πιάτο, από τον φωτισμό και τη γωνία λήψης, μέχρι την υφή, το χρώμα και τη λεπτομέρεια.

Η φωτογραφία φαγητού είναι για μένα ένα εργαλείο αφήγησης. Μέσα από την εικόνα προσπαθώ να αποδώσω το συναίσθημα που γεννά ένα πιάτο, αλλά και το όραμα του σεφ, πάντα με σεβασμό στην πρώτη ύλη. Ιδιαίτερα όταν δουλεύω με ελληνικά προϊόντα, Π.Ο.Π. ή μη, νιώθω ότι η ευθύνη είναι μεγαλύτερη. Τα προϊόντα αυτά κουβαλούν τόπο, κλίμα, ανθρώπους και παράδοση. Ο φακός καλείται να αναδείξει τη φυσικότητά τους, χωρίς υπερβολές, αφήνοντάς τα να «μιλήσουν» μέσα από την αυθεντικότητά τους.

Για αυτό και πριν από κάθε φωτογράφιση προηγείται πάντα ένα meeting με τον σεφ. Συζητάμε τη σειρά των πιάτων, τη ροή, αλλά κυρίως την αρχιτεκτονική και τη φιλοσοφία πίσω από κάθε σύνθεση. Ο τρόπος που ένας σεφ αντιμετωπίζει την πρώτη ύλη καθορίζει και τη δική μου προσέγγιση. Συνεργασίες όπως αυτές με τον Παναγιώτη Ρέτζη στο Nobu ή με τον Σταμάτη Σκριαπά στο Onuki μου έχουν δείξει πόσο ουσιαστικός είναι αυτός ο διάλογος ανάμεσα στη μαγειρική σκέψη και τη φωτογραφική ματιά.

Όταν μιλάμε για εστιατόρια, δεν μένουμε ποτέ μόνο στο πιάτο. Στόχος είναι να αποδοθεί ολόκληρο το βίωμα: ο φωτισμός του χώρου, η αισθητική, το σέρβις, η ατμόσφαιρα. Όλα αυτά συνθέτουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο τα ελληνικά προϊόντα αποκτούν ρόλο και νόημα. Η φωτογραφία καλείται να επικοινωνήσει αυτή τη συνολική εμπειρία, όχι απλώς ένα όμορφο κάδρο.

Τα τελευταία χρόνια η τάση και στη φωτογραφία φαγητού είναι το raw στοιχείο και είναι κάτι που με ελκύει και κάτι που ακολουθώ χρόνια. Η αγαπημένη μου στιγμή σε ένα σετ είναι όταν φωτογραφίζω επιδόρπια, γιατί στο τέλος τα τρώμε! Και μετά φωτογραφίζω ξανά το πιάτο: Η αποδόμηση, το messiness, τα ίχνη που αφήνει η κατανάλωση, είναι μέρος της αλήθειας του φαγητού. Για αυτό και δεν παραδίδω μόνο «τέλεια» πιάτα, αλλά εικόνες που αφηγούνται μια εμπειρία.

Σε μια εποχή όπου η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να δημιουργήσει άψογες εικόνες, η ανθρώπινη φωτογραφική προσέγγιση αποκτά ακόμα μεγαλύτερη αξία. Με σωστό art direction, συναίσθημα και σεβασμό στην πρώτη ύλη, η φωτογραφία μπορεί να συμβάλει ουσιαστικά στην ανάδειξη της ελληνικής γαστρονομίας και των προϊόντων που τη θεμελιώνουν».

Κάτια Δέδε, φωτογράφος.