Κυδώνι: το χρυσό μήλο του έρωτα

γράφει η Σοφία Καζαντζιάν, ηθοποιός – σεναριογράφος

Το κυδώνι ήταν στην αρχαία Ελλάδα το χρυσό μήλο.
Ένα φρούτο φορτωμένο με συμβολισμούς: έρωτας, γονιμότητα, αγάπη, αφθονία, καλοτυχία. Ένα φρούτο που δεν προσφερόταν ποτέ αθώα. Το κυδώνι συνδεόταν με τον πόθο που γεννά σύγκρουση, με τον έρωτα που δεν είναι ποτέ απλός, αλλά φέρει μέσα του μοίρα. Δεν είναι τυχαίο ότι στη μυθολογία το «χρυσό μήλο» γίνεται αφορμή πολέμου, επιλογής, απώλειας.

Ίσως γι’ αυτό το κυδώνι δεν τρώγεται ωμό. Είναι στυφό, σκληρό, απαιτεί χρόνο, υπομονή και φωτιά για να αποκαλύψει τη γλύκα του. Όπως ακριβώς και οι ανθρώπινες σχέσεις. Πρέπει να το δουλέψεις, να το περιμένεις, να το εμπιστευτείς. Και τότε μόνο σου ανταποδίδει.

Το γλυκό κυδώνι είναι για μένα μια μικρή τελετουργία. Ένα γλυκό που γεμίζει το σπίτι άρωμα, μνήμη και θαλπωρή. Κάτι ανάμεσα σε μαγείρεμα και εξομολόγηση.

Ιδού πώς το φτιάχνω

Αρωματικό γλυκό κυδώνι με αμύγδαλα και αρμπαρόριζα, με κεχριμπαρένιο σιρόπι και βαθύ άρωμα.

Υλικά

• 500 γρ. καθαρισμένα κυδώνια
• 1 ποτήρι νερό
• 500 γρ. ζάχαρη
• 1 φλιτζάνι αμυγδαλόψιχα
• 1 κλωνάρι αρμπαρόριζα
• Χυμός από ½ λεμόνι

---

Εκτέλεση

Καθαρίζουμε τα κυδώνια, αφαιρούμε την καρδιά και τα κουκούτσια και τα κόβουμε σε λεπτά μπαστουνάκια. Τα τοποθετούμε σε κατσαρόλα μαζί με το νερό και τα αφήνουμε να σιγοβράσουν για περίπου 10 λεπτά, μέχρι να μαλακώσουν ελαφρά.

Προσθέτουμε τη ζάχαρη και συνεχίζουμε το βράσιμο σε χαμηλή φωτιά, ανακατεύοντας κατά διαστήματα. Σιγά-σιγά το σιρόπι αρχίζει να δένει και το κυδώνι να παίρνει εκείνο το χαρακτηριστικό κεχριμπαρένιο χρώμα.

Όταν το γλυκό δέσει, προσθέτουμε τον χυμό λεμονιού, τα αμύγδαλα και την αρμπαρόριζα. Αφήνουμε να πάρουν όλα μαζί μία τελευταία βράση και αποσύρουμε από τη φωτιά.

Αφαιρούμε την αρμπαρόριζα και αφήνουμε το γλυκό να κρυώσει καλά πριν το μεταφέρουμε σε αποστειρωμένα βάζα.

---

ΥΓ. Το χρώμα —ξανθό ή βαθιά κοκκινωπό— εξαρτάται από την ποικιλία, τον βαθμό ωρίμανσης και κυρίως από τον χρόνο βρασμού. Όσο περισσότερο βράζει, τόσο πιο βαθύ γίνεται.